بعد از کلی تلاش جهت باز کردن صفحه نتیجه انتخاب رشته م،در دانشگاه آزاد،با این صحنه مواجه شدم؛ گیاهپزشکی،رودهن با این حساب باید روی همون زیست فناوری حساب کنم. یادمه همیشه وقتایی ک حرف از دانشگاه آزاد میشد،من توی دلم میگفتم ک "من برم دانشگاه آزاد؟عمرا!"و به عنوان یک سرافکندگی بهش نگاه میکرده م. حالا دارم میرم دانشگاه آزاد. بدون کنکور. از اینهمه اتفاقای فاجعه بار پشت سر هم،نه از این میترسم ک تنها بشمو دوستام رهام کنن،و نه حتی از اینکه فامیل ها و آشناهامون تصویر منی ک شاگرد اول بودم،توی ذهنشون به یه تنبل تبدبل شه. تنها چیزی ک اذیتم میکنه،اینه ک بعد از اینه

درست در همین جا که ایستاده ام،طوفانی ترینم. از پریروز ک نتایج اعلام شده،کلی دوستو فامیل از من میپرسن ک "چی شدی"؟ چجوری باید بهشون بگم ک دولتی قبول نشدم؟ مشکل خودم نیستم.تلاطم خودمو میتونم کنترل کنم. مشکلم پدره.که چرا بعد از اینهمه انتظارو هزینه کردنو وقت و زحمت،نتونستم چیزی قبول شم ک سرشو بالا بگیره و بگه ک دخترم "اینو" قبول شده. از اینکه نوه های عمه قبول شدنو من بعد از دوسال،با وجود سم بودن،هنوزم حرفی برای گفتن ندارم. لازم و ضروریه ک ب خودم یادآوری کنم ک من زحمت کشیده م. میدونم ک زحمت کشیده م. ولی آخراشو خراب کردمو... توی هرلحظه ی اینروزا،پتانسیل اینو د